Dag 22: Blockley en Evesham

”Blockley?”, zult u zeggen… ”nooit van gehoord”. En dat is logisch. Maar als we zeggen ”Kembleford” gaat er misschien wel een lichtje op bij detectiveliefhebbers. In Blockley wordt namelijk de serie Father Brown opgenomen, hiervoor omgedoopt tot het fictieve Kembleford.
Het kleine dorpje ligt hier twintig minuten rijden vandaan, en als detectiveliefhebbers móeten we daar natuurlijk naartoe.

Het is werkelijk bijzonder pittoresk (net zoals de hele omgeving), en buitengewoon herkenbaar.

We kijken er een uurtje rond, drinken een gezellig kopje thee en koffie met de verplichte bijlagen. Helaas werkt het weer niet al te veel mee, dus we stappen in de auto en rijden terug naar Evesham.

Evesham had al in de 8e eeuw een abdij, één van de grootste in middeleeuws Engeland. Hier is natuurlijk niets meer van over maar er is nog steeds een mooi kerkje en klokketoren, in een stadscentrum dat verder niet zoveel voorstelt.

We besluiten in het stadje te blijven eten, en vinden een Indiaas restaurant. Als we binnenkomen blijkt er een stroomstoring te zijn. Er is geen licht in het restaurant, maar verder werkt alles naar behoren, dus we kunnen er gewoon eten.
Het wordt nog pikant als er een man binnenkomt die door de eigenaar onmiddellijk wordt gevraagd te vertrekken. Dat weigert hij, dus er ontstaat een woordenwisseling waarbij zelfs een paar klappen vallen. Er zijn nog een paar andere gasten, en als de man probeert verhaal te halen op ons laten we duidelijk blijken hier niet van gediend en in geïnteresseerd te zijn, en de man druipt af. De hele zaak kalmeert weer. De eigenaar vertelt ons dat het ging om een man die al een paar keer om werk is komen vragen, maar niet komt opdagen als hij hem daardwerkelijk inhuurt.

We eten echt uitstekend, de eigenaar is een leuke kerel, en tevreden verlaten we het restaurant, nog onwetend van het volgende avontuur dat ons te wachten staat…

Kent u dat verhaal van een personenbus die in een garage geparkeerd staat die bij terugkomst gesloten blijkt te zijn? Wij wel inmiddels… De garage bleek al om half zeven te sluiten — nooit naar gekeken natuurlijk, en het was inmiddels negen uur.
De garagehouder bellen bleek vruchteloos, en de bus stond ondertussen netjes en eenzaam achter een ijzeren hek. Gelukkig is onze lodge hier niet ver vandaan. We bellen een taxi die ons naar huis brengt. Dan maar morgenochtend de bus ophalen…

Wordt vervolgd!