Home

Ja, u leest het goed: chantage… Voordat we de korte rit naar onze nieuwe accomodatie in Parndorf in Oostenrijk aanvangen (die ongeveer tweeënhalf uur zal duren), hebben we nog een appeltje te schillen met de manager van het hotel in Boedapest. Er zijn zoveel mankementen aan de kamers aangetroffen dat we absoluut weigeren de volle prijs te betalen.
Er was ons bij aankomst op vrijdag al 15% korting beloofd door de toen aanwezige manager (en dat was nog voordat alle mankementen aan het licht kwamen), maar we willen meer compensatie.
De manager die we nu te spreken krijgen was op de hoogte van het verhaal, maar bleek compleet incompetent het geheel op een nette manier af te handelen. Op een gegeven moment werd ons een compensatie van 20% aangeboden, onder voorwaarde dat we geen negatieve recensie over het hotel zouden schrijven. Dat is een sovjetpraktijk waar we natuurlijk niet mee akkoord gaan.

Enigszins over ons theewater vertrekken we uit Boedapest — die prachtige stad waar we zulke mooie dagen hebben gehad. De weg is erg druk, en het regent (what’s new?), maar we bereiken in goede gezondheid de Oostenrijke grens. Inmiddels hebben we wel honger, en we lunchen in een heel leuk tentje vlak bij de grensonvergang:

De accommodatie in Parndorf is nog maar een paar kilometer verwijderd. We doen eerst boodschappen voor het eten (want veel meer zullen we niet meer doen vandaag), en als we in het huisje arriveren zijn we volledig verguld. Dit is wel één van de mooiste huisjes die we gehad hebben, en het ligt prachtig aan het water:

We installeren ons, koken en eten, en genieten van het mooie weer en het uitzicht met zonsondergang vanaf het terras:

Morgen gaan we naar het geboortehuis van Haydn (een langgekoesterde wens van Hans), dat hier 7 kilometer vandaan ligt. En daarna naar de DESIGNER OUTLET, waar we veel meer geld gaan uitgeven dan goed voor ons is…

Amand wilde graag zijn zestigste verjaardag vieren in Boedapest, omdat hij daar nog nooit was geweest. Flexibel en welwillend als we zijn, hebben de FQIAV dus hun programma daarop afgestemd.

Eigenlijk doen we de hele dag niets anders dan vieren (en eten). We beginnen om 10:00 uur met ontbijt bij het ontzettend hippe Twentysix

https://twentysixbudapest.com/

We zingen en pakken cadeautjes uit, en eten heel gezellig tot we niet meer kunnen. Daarna wandelen we een beetje in de buurt. Het regent en het is best fris.

Tegen 13:00 uur melden we ons andermaal bij Müvész Káváhaz, net als gisteren, maar nu voor de lunch.

https://www.muveszkavehaz.com/en/home/

Na de lunch besluiten we terug te gaan naar het hotel. We willen lekker luieren, Hans wil aan het blog werken, en we willen ons geestelijk voorbereiden op het hoogtepunt van vandaag: diner in New York Café!

Om 18:30 uur stappen we in de taxi naar New York Café. Bij aankomst staat er een lange rij voor de deur, maar slim als we zijn hebben we al weken geleden een reservering gemaakt, dus we kunnen zo naar binnen.

www.newyorkcafe.hu

Het interieur overtreft werkelijk al onze verwachtingen (en hier is niets aan gephotoshopt…).

We passen natuurlijk méér dan uitstekend in het sjieke geheel, en nemen uitgebreid de tijd dat voor de fans en volgers vast te leggen:

We eten erg lekker, en nadat de credit card in de fik was gevlogen van de rekening, keren we terug naar het hotel. We zijn er allen van overtuigd dat dit de mooiste en bijzonderste plek is waar we ooit gedineerd hebben.

We hebben zeer genoten van onze tweeënhalve dag in Boedapest. Morgen maken we een korte rit naar Oostenrijk, waar we zes dagen verblijven in een huisje centraal gelegen tussen Wenen, Bratislava en Eisenstadt.

Het ontbijt in het hotel is één grote deceptie: net zo ongezellig als de kamers, en het eten van slechte kwaliteit. Wij begrijpen niet dat dit hotel een viersterrenkwalificatie heeft gekregen — het is dat op geen enkele manier waardig. We besluiten dat we hier de komende twee ochtenden niet meer willen ontbijten.
Nog meer gevonden mankementen aan de kamers willen we met de manager bespreken, maar die blijkt er in het weekend niet te zijn. Die krijgt dus nog wat op haar bord op maandagmorgen. De Four Queers maken hun reputatie waar!

Anyhow… vol goede moed nemen de we tram naar de binnenstad, en bevinden ons al gauw rond het operahuis:

Hans schiet wat foto’s met lage sluitertijd (daar krijg je die bewogen auto’s van, mocht u willen weten hoe je dat voor elkaar krijgt), en daar zijn we allemaal dusdanig uitgeput van, dat we eerst moeten bijkomen met koffe, thee en gebak bij Művész Kávéház

Als we weer volledig hersteld zijn wandelen we verder. Hans en Ago hebben een muziekwinkel op het oog waar ze graag even willen struinen

en als ze daar met twee tasjes weer uitkomen (”is het alweer zó laat?”), is het tijd voor de lunch. We eten in een leuk tentje aan de overkant van de muziekwinkel.

Het is vandaag een erg warme en benauwde dag, en we vinden het een goed idee om een boottochtje op de Donau te maken, dus we lopen in een rustig tempo naar de rederij.

Daar aangekomen blijkt het niet erg druk. We moeten even wachten voor we aan boord kunnen, maar we zijn geduldig en vol goede zin. Het straalt van het gezelschap af…

We installeren ons op het dek — een uitgelezen gelegenheid om weer eens wat time-lapsjes te maken:

Terwijl wij ons vermaken met de gewoonlijke FQIAV-kolder, maakt een aardige Japanse dame wat foto’s van ons, en ze is zo vriendeljk die met ons te delen:

We hebben voor het diner gereserveerd bij Retek Bisztró, maar we hebben nog wat tijd dus we lopen daar rustig naartoe. Als we er aankomen staan we samen met anderen voor een gesloten deur. Het restaurant gaat om exact 18:00 uur open.

Retek Mini ENG

Op ons Instagramkanaal hebben we al eerder een paar leuke stories gedeeld:

View this post on Instagram

A post shared by Four Queers in a Van (@four.queers.in.a.van)

View this post on Instagram

A post shared by Four Queers in a Van (@four.queers.in.a.van)

Mocht u ons daar nog niet volgen: nu is uw kans!

Als we na het zeer geslaagde diner terug gaan naar het hotel, worden we nog getrakteerd op een prachtig uitzicht op het mooi verlichte parlement:

We vertrekken rond 10:00 uur richting Boedapest. Om 11:30 passeren we de Tsjechisch-Slowaakse grens, en om 13:00 uur de Slowaaks-Hongaarse grens. We lunchen als we net Hongarije ingereden zijn.
Het is erg druk op de Hongaarse snelweg, en uiteindelijk arriveren we pas rond 16:30 in het Regnum Residence hotel.

We hebben ons op deze accomodatie zeer verheugd, maar de teleurstelling was groot toen we de kamers betraden. Op geen enkele wijze zien de kamers en het hotel eruit zoals op de boekingssite. Beide kamers lijken grijze vierkante gevangeniscellen waaruit alle gezelligheid is weggelaten. We doen uitgebreid ons beklag bij de manager (Amand gaat graag op oorlogspad – familietrekje), en bedingen een korting op de kamerprijs. Het blijkt later echter dat de kamer van Ago en Hans niet is schoongemaakt. Dat is natuurlijk volledig onacceptabel.

Als alle hobbels zijn genomen besluiten we de stad in te trekken. Hét markeringspunt van de stad, het parlement, ligt om de hoek van het hotel, aan de overkant van de Donau. Het is warm en zonnig. Eindelijk écht goed weer!

We nemen de tram en de bus naar het Vissersbastion op het hoog gelegen stadsdeel Boeda, vanwaar het uitzicht spectaculair is.

We krijgen honger, en rond 19:00 uur besluiten we weer naar beneden te gaan. We lopen de beroemde hangbrug over (die kennelijk diezelfde dag na jarenlange renovatie heropend bleek te zijn – het was er dan ook stervensdruk met veel harde muziek)…

… en stappen op de bonnefooi bij restaurant Hilda (https://hildapest.hu/) naar binnen, waar we werkelijk uitstekend eten.
Morgen gaan we de stad uitgebreider verkennen.

Nadat we gisteren hadden uitgevonden waar het paleis dat we willen bezoeken zich bevindt (namelijk Kroměříž), besluiten we vandaag een ritje naar dat stadje te maken.
Het ligt 35 kilometer van Olomouc, en de rit door het glooiende landschap met dorpjes waar nog veel sporen van het recente communistische verleden te zien zijn, duurt ongeveer drie kwartier.
Aldaar aangekomen is het waanzinnig druk, en een parkeerplek voor de Queer-bus vinden viel dan ook niet mee.
Het plein waaraan het paleis ligt is uitermate charmant:

Na zo’n eindeloze rit hebben de Queers natuurlijk éérst behoefte aan versterking van de innerlijk mens en we bezoeken een heel leuk cafeetje, gelegen in de grijze galerij, links van het rode huis in het midden van de foto.

Om 13:0 uur start de rondleiding. Weer alleen in het Tsjechisch, en de gids is saai, zeer lang en uitgebreid van stof (je zal maar geschiedeniscollege van zo iemand hebben!). En de groep is dusdanig groot dat foto’s maken bijna niet mogelijk is.

Maar we komen natuurlijk met name voor de grote zaal, en Hans is zo brutaal om te vragen of hij even wat foto’s mag maken als iedereen de zaal uit is. En dat mag. Het levert dit spectaculaire resultaat op:

Mocht deze zaal u bekend voorkomen: dat kan. In de film Amadeus, geregisseerd door Milos Forman (1984), is deze zaal van het paleis gebruikt in een grote scène aan het begin.

Na afloop van de tour wandelen we nog een beetje door het stadje. Maar het weer werkt andermaal niet mee en we rijden weer terug naar het hotel in Olomouc.

We eten ‘s avonds bij de Italiaan. Morgen hebben we weer een reisdag, naar Boedapest.

We schuiven om 9:00 uur aan het bescheiden ontbijt aan. We hebben best goed geslapen, hoewel het terras onder onze kamers behoorlijk rumoerig en de keuken geurtechnisch zeer aanwezig waren.

We hebben gereserveerd voor de rondleiding van 12:00 uur in het Bisschoppelijk paleis.

Hans en Amand zijn enigszins verward (de leeftijd begint ook mee te spelen hoor – en natuurlijk het jarenlange globetrotten)… met name Hans was in de veronderstelling dat zij hier al eens geweest waren. Maar het feit dat ze van zowel het stadje als het paleis niets herkennen doet de twijfel toeslaan. Na enig speurwerk online blijkt er een ander Bisschoppelijk paleis te zijn, 35 kilometer verderop. En dat komt wel bekend voor! Hierover morgen meer.

Na de rondleiding van een klein uur (alleen in het Tsjechisch — geen probleem voor ons natuurlijk) besluiten we te gaan lunchen bij Café Mahler op het marktplein, en daarna wat door het mooie stadje te wandelen.

Omdat we uiteraard niet meer de jongsten zijn hebben we na de koffie/theestop rond 17:00 uur ernstig behoefte aan een schoonheidsslaapje. Het helpt: om half zeven gaan we fris en fruitig andermaal richting de échte Tsjechische Vietnamees voor het diner.

Morgen bezoeken we het Bisschoppelijk paleis in Kroměříž.

Vandaag reizen we naar Olomouc in Tsjechië – een rit van ongeveer vijf uur. Na het onbijt pakken we de beautycases in, en vertrekken rond half elf.

We bereiken de Tsjechische grens rond half twaalf. Het regent veel, en warm is het ook niet. Maar we blijven vrolijk en vallen van ons geloof door te lunchen bij Burger King (waarschijnlijk de laatste keer ooit).

Rond 17:00 uur komen we aan in hotel U Klásků dat er gezellig Tsjechisch (lees: vierkant) uitziet, in een uitnodigende (lees: communistische) wijk gelegen. Maar het scoort hoog op de boekingssite dus iets zal er wel goed aan zijn. En dat klopt: de kamers zijn groot en ruim, schoon en modern, in de badkamer kun je walsen, en de bus naar de stad stopt voor de deur, dus we zijn blij.

Na het installeren in de kamers besluiten we in de stad te eten. Een kort ritje brengt ons naar het mooie centrum, en we komen terecht in een écht Tsjechisch Vietnamees restaurant om de hoek van het Bisschoppelijk Paleis, dat het eigenlijke doel van onze reis naar Olomouc is.

Na het eten maken we nog een wandeling door het centrum, dat met z’n vele nog ongerestaureerde gevels, bij de vallende avond, een bijzondere authentieke, bijne vooroorlogse (denken wij…) sfeer heeft.

Ago demonstreert nog even hoe je sexy tegen een mooie deur poseert:

…en de avond valt langzaam.

Verwend als hij is met z’n top-of-the-bill spiegelreflexcamera van Nikon (voor de kenners: een D5), besluit fotograaf Hans dat ie wat meer werk gaat maken van hoe je eigenlijk behoorlijk met een iPhone fotografeert. Onder de indruk van zijn voornemen keert het bonte gezelschap terug naar het hotel. We verheugen ons op morgen!

Voor vandaag hebben we een rondleiding geboekt in slot Pillnitz, ongeveer een uur rijden verwijderd van onze accomodatie.

Welgelegen aan de Elbe was Schloß Pillnitz één van de zomerresidenties van de Saksische koningen.

De uitleg van de gids-met-het-hilarisch-mislukte-thuispermanent was het meeste van de tijd niet te volgen of te verstaan. Dus die lieten we graag links liggen. Dit gaf alle tijd om goede foto’s te maken.
We hebben nog wel meegekregen dat het slot na 1918 in verval raakte. Er is binnen dan ook niet zo veel te zien. Veel wordt duidelijk nog opgeknapt. Maar de tuinen zijn zeer de moeite waard, en de opzet van de verschillende gebouwen is verrassend.

Na de rondleiding lunchen we in de naastgelegen Bierstube (gelukkig regent het weer, dus we maken ons enigszins zorgen om ons eigen permanent), en daarna rijden we in een rustig tempo terug naar
Ottendorf—Okrilla.
We beginnen alvast wat in te pakken. Morgen hebben we een reisdag van ongveer vijf uur, naar het Tsjechische Olomouc.

We zitten een ruim uur rijden van Leipzig, dus we ontbijten redelijk vroeg, en rijden rond half elf richting de stad.

We parkeren de bus vlakbij de Hauptbahnhof en besluiten te voet naar het Mendelssohnhuis te gaan. Maar uiteindelijk vonden we dat tóch te ver, en diva’s als we zijn laten we ons comfortabel voor de deur afzetten — na een taxirit van wel vijf minuten.

Het Mendelssohnhuis is charmant en informatief. Er is een zaal waar je je even dirigent mag wanen (ahum) en zijn muziek kan dirigeren. Zowel Ago als Hans nemen het stokje ter hand (natuurlijk niet tegelijkertijd), maar het ingeblikte orkest speelt zo onritmisch dat er geen eer aan te behalen valt

Hoewel het een leuk museum is, zijn we enigszins teleurgesteld dat er weinig authentieks te vinden is, op wat fragmentarische manuscripten na. De vleugels zijn weliswaar uit de tijd van Mendelssohn en zijn zuster Fanny, maar geen van de aanwezige instrumenten behoorde hen toe.

Hongerig en dorstig verlaten we het museum en wandelen richting Thomaskirche en Bachmuseum in het centrum. We stranden bij een restaurant in de Schillerstraße om de inwendige mens te versterken. Als we de wandeling willen voorzetten worden we verrast door een enorme regenbui, en net als we denken dat we verder kunnen nog één, en daarna nog één.

Maar uiteindelijk bereiken we de Thomaskirche en het Bach-museum.

Na kerk en museum drinken we koffie en thee om de hoek (uiteraard mét) en aangezien het weer giet laten we ons andermaal door de taxi vervoeren, nu terug naar de bus. We halen salades en lekkere dingen op het station die we opeten als we weer thuis zijn.

Een mooie dag is weer ten einde. Morgen gaan we naar Schloß Pillnitz in de buurt van Dresden.

Vandaag doen we helemaal niets. Of beter gezegd: heel weinig

Amand besluit in z’n eentje te gaan winkelen in Dresden, dus die wordt rond 12:00 uur naar het station gebracht.
De andere drie lezen…

…en bekijken de binnenkant van hun ogen.

Om 16:15 uur halen we Amand (mét gevulde shopping bag) op van het station. Daarna doen we boodschappen en omdat het mooi weer is, rijden we een beetje door de verrassend fraaie omgeving.

Als we thuiskomen, worden we getrakteerd op een felle regenbui:

Na het eten spellen we een paar rondjes Rummikub. Morgen gaan we naar Leipzig.