We hebben geen vastomlijnde plannen voor vandaag. De man van het toeristenbureau aan de haven van Lynmouth heeft ons geattendeerd op een mooie autorit door Exmoor, dus die besluiten we te gaan rijden, en dan maar te zien waar we uitkomen.
We wagen ons in de wildernis, waar de weg tussen Oare en Porlock Hill soms steil en akelig smal blijkt te zijn. We stuiten op het stokoude Robber’s Bridge. We kunnen er maar nét met de bus overheen.
Terwijl we daar parkeren lijkt het alsof de rechtervoorband van de bus lek is. We rijden door naar de garage in het volgende dorpje (dat we nog kennen van die leuke Worthleberry tearoom) en laten de band controleren. Er kan inderdaad flink wat lucht bij, maar de band hoeft vooralsnog niet vervangen te worden. We houden het uiteraard in gaten.
We vervolgen onze weg, lunchen bij de bus op de hoog gelegen heide en schieten een paar mooie plaatjes.
Toen we drie dagen geleden het gebied kwamen inrijden, werden we geattendeerd op een elfde-eeuws kerkje. Het blijkt te liggen in een plaatsje genaamd Parracombe, en we komen er weer langs op onze tocht.
We rijden het dorpje in, parkeren de bus, drinken uiteraard eerst thee en koffie met de noodzakelijke versgebakken traktatie (die werkelijk subliem en nog warm was), en wandelen een minuut of tien naar het kerkje. Het blijkt nog een hele klim te zijn maar we worden beloond: St. Petroc’s Church is een juweeltje, en we zijn de enige bezoekers.
De beheerder heeft ons al gauw in de gaten, en komt enthousiast wat toelichting geven. Oh, en de graven zijn nog intact…
We rijden terug naar de cottage, doen boodschappen voor het avondeten en brengen de laatste avond rustig door.
En passant vertelt Ago nog even dat ie vanmorgen de schapen voor de deur gefilmd heeft. Dat willen we onze volgers natuurlijk niet onthouden:
Ons verblijf in het prachtige Devon is ten einde gekomen. Morgen rijden we naar de Cotswolds.
FOUR QUEERS IN A VAN 